एस् ए एन् एन् न्यूज
घमण्ड किन गर्ने, जीवन त दुई दिनको हो
एक दिन मर्नु नै पर्छ, यो शाश्वत सत्य हो
जन्मँदा हामी खाली हात आएका थियौँ
मृत्युको यात्रामा पनि रित्तै हात जानेछौँ।
न धन साथ जानेछ, न पद र प्रतिष्ठा
न रहनेछ अहङ्कार, न रहनेछ कुनै महत्त्वाकाङ्क्षा।
समयको कठोर सत्य बुझेर पनि किन यति घमण्ड गर्नु?
क्षणभरको यो जिन्दगीमा किन कसैको मन दुखाउनु?
जीवनको हरेक पलमा प्रेमको सुवास छरौँ
एकअर्काको दुःखमा मलम बनी सहारा बनौँ।
रिस, ईर्ष्या र द्वेषका पर्खालहरू भत्काऔँ
मनभित्र पलाएका कटुता सबै बिर्सेर मुस्कुराऔँ।
कसैको उन्नतिमा जल्ने होइन, खुसी हुन सिकौँ
अरूको कमजोरी खोज्ने होइन, गुणको प्रशंसा गर्न सिकौँ।
किनकि जीवनको सुन्दरता जित्नुमा मात्र कहाँ छ र?
कसैको आँखामा खुसीको आँसु बन्नुमा पनि त अर्थ छ नि!
अरूको कुरा काटेर आखिर के नै पाइन्छ र?
पिठ्युँ पछाडि निन्दा गरेर कसको मन जितिन्छ र?
आज जसको चर्चा गर्छौँ, भोलि हाम्रो पनि चर्चा होला
आज जसलाई होच्याउँछौँ, भोलि समयले हामीलाई पनि जाँच्ला।
त्यसैले नकारात्मक सोचका ढोकाहरू बन्द गरौँ
सकारात्मक विचारका नयाँ झ्यालहरू खोलौँ।
शब्द त्यस्ता बोलौँ, जसले टुटेको मन जोड्न सकोस
व्यवहार यस्तो गरौँ, जसले पराईलाई पनि आफ्नै बनाउन सकोस्।
सम्पत्ति कमाउनु मात्र जीवनको उपलब्धि होइन
ठूलो पदमा पुग्नु मात्रै सफलताको परिभाषा होइन।
आफ्नो सामर्थ्यले सकेको समाजका लागि गरौँ
भोकोलाई गाँस, निराशलाई आशाको दीप दिऔँ।
कसैको आँसु पुछ्न सकिन्छ भने हात अघि बढाऔँ
कसैको अँध्यारो जीवनमा सानो उज्यालो छरौँ।
हामीले बनाएको समाज भोलिका पुस्ताको संसार हो
आजको हाम्रो सद्कर्म नै भोलिको सुन्दर आधार हो।
एक दिन हाम्रो नाम पनि समयको पानाबाट मेटिएला
हामीले टेक्दै हिँडेका बाटाहरूमा अरूका पाइला भेटिएला।
हामीले सजाएका घरमा अरूको जीवन बित्ला
हामीले रोपेका बिरुवामा नयाँ पुस्ताले छहारी पाउला।
तर हामीले बाँडेको माया कहिल्यै व्यर्थ जानेछैन
निःस्वार्थ भावले गरेको सेवा कहिल्यै मर्नेछैन।
शरीर माटोमा मिले पनि सत्कर्मको सुगन्ध रहिरहोस्
हाम्रो अनुपस्थितिमा पनि कसैको ओठमा मुस्कान रहिरहोस्।
त्यसैले घमण्ड होइन, विनम्रताको गहना पहिरौँ
अहङ्कार होइन, मानवताको उज्यालो बोकेर हिँडौँ।
जीवन रहुन्जेल हाँसौँ, हँसाऔँ, माया बाँडौँ
मनमुटावका गाँठाहरू फुकाएर आत्मीयताको सम्बन्ध गाँसौँ।
न कसैको मनमा घाउ बनौँ, न कसैको बाटोको काँडा
बरु बनौँ दुःखमा साथ दिने भरोसाको एउटा छाया।
जाँदा संसारले सम्झे पनि, नसम्झे पनि कुनै गुनासो नरहोस्
कम्तीमा दुईचार हृदयमा हाम्रो सम्झनाको दीप बलिरहोस्।
अन्ततः जीवन भनेको केही दिनको पाहुना यात्रा न हो
आज हाम्रो पालो छ, भोलि अरूकै कथा न हो।
न रिस बोकेर जानु छ, न वैरभावको भारी
न कसैलाई हराउनु छ, न बन्नु छ अहङ्कारको अधिकारी।
जन्म र मृत्युबीचको यो छोटो समयलाई सार्थक बनाऔँ
आफ्नो भागको उज्यालोले अरूको जीवन पनि सजाऔँ।
घमण्ड किन गर्ने, जब एक दिन सबै छोडेर जानु छ?
बरु यस्तो कर्म गरेर जाऔँ, हाम्रो अभावमा पनि संसारले सम्झिरहनु ।
