शंकर भण्डारी
साँझले जब दिनको निधारमा
अँध्यारोको टीका लगाउँछ,
क्षितिज भने चुपचाप
बिहानीको रङ्ग साँचिरहेको हुन्छ।
रात जति गहिरो भए पनि
प्रभातको बाटो छेक्न सक्दैन।
जीवन पनि त यही हो
कहिले फूलको सुवास,
कहिले काँडाको स्पर्श;
कहिले आकाशजस्तो खुला,
कहिले बादलले ढाकिएको।
तर ऋतुजस्तै समय फेरिन्छ,
र परिवर्तन नै जीवनको मौन सत्य हो।
बाटोमा ढुङ्गा परेपछि
नदी आफ्नो यात्रा त्याग्दैन;
चट्टान भेटेपछि
उसले बहन छोड्दैन।
बाटो मोडिन्छ,
बहाव बदलिन्छ,
तर उसको दृष्टि समुद्रतिरै रहन्छ।
त्यसैले, हे मन,
एक असफलतामा सपना नजलाऊ,
एक चोटमा साहस नहराऊ।
झरेको पातले
रूखको वसन्त खोस्दैन;
आजको खाली हाँगामा पनि
भोलिको कोपिला लुकेको हुन्छ।
आँधी आए
जराजस्तै गहिरो बन,
अँध्यारो छाए
दीपजस्तै आफैँ बल।
किनकि उज्यालो सधैँ आकाशबाट झर्दैन
कहिलेकाहीँ
मानिसले आफ्नै हृदयभित्र
त्यसको पहिलो किरण जन्माउनुपर्छ।
सपना क्षितिज हो,
पाइला त्यसतर्फ जाने भाषा।
गन्तव्य टाढा भए
यात्रालाई दोष नदेऊ;
हरेक सानो कदमले
दूरीको एउटा अंश मेटिरहेको हुन्छ।
समयले प्रश्न गरिरहोस्,
परिस्थितिले परीक्षा लिइरहोस्
मनमा एउटा विश्वास जोगाइराख,
“म अझै अघि बढ्न सक्छु।”
त्यही विश्वास
थाकेका पाइलाको सहारा हो,
र मौन रातभित्र
बिहानीको पहिलो संकेत।
त्यसैले उज्यालो खोज्नुअघि
आफ्नो मन अँध्यारो हुन नदेऊ।
आशालाई कमजोर सपना होइन,
जीवनलाई अघि धकेल्ने शक्ति बनाऊ।
किनकि संसार बदलिने क्षणभन्दा अघि
मानिसको दृष्टि बदलिन्छ,
र त्यहीँबाट सुरु हुन्छ
नयाँ यात्राको पहिलो प्रभात।
